BİR GÖNÜLDE İKİ CANIZ
Gece çöker, ağlar bu yâr,
Bir gönülde iki canız.
Sarıl bana, ömür ne dar;
Bir gönülde iki canız.
Sensiz gülmez yüzüm benim,
Dinmez içte sızım benim.
Senle atar özüm benim,
Bir gönülde iki canız.
Bir bakışın bahar eder,
Mecnun sana sefer eder.
Ayrılık bu kalbe keder,
Bir gönülde iki canız.
Zorlu pranga vursalar da
Hesabını sorsalar da
Bizi taşa tutsalar da
Bir gönülde iki canız.
Ay doğar da gurbet bitmez,
Leyla aklımdan hiç gitmez.
Feryat etsem gücüm yetmez,
Bir gönülde iki canız.
Dert ortağım oldu sazım,
Kışa döndü bahar, yazım.
Alnıma yazılmış yazım,
Bir gönülde iki canız.
Ecel gelse ne fark eder,
Ölüm bile bizle gider.
Bu aşk bende, sende biter,
Bir gönülde iki canız.
Kurusa da dalda gülün,
Sussa kafeste bülbülün.
Yele gitse bende külün,
Bir gönülde iki canız.
Halilî der, bitti sözüm,
Senden gayrı görmez gözüm.
Sen benimsin, iki gözüm;
Bir gönülde iki canız.
Şiirden geriye kalan satırlar:
• Aşk; aynı yolda yürümek değil, aynı yürekte ömür tüketmektir.
• Aşkın en güzel hâli, ‘ben’ demeyi unutup ‘biz’ olabilmektir.
• Sevda, söz vermekle değil; ömür vermekle tamamlanır.
• Yâr dediğin, ömrünün sonuna kadar adını kalbine emanet ettiğindir.
• İki gönül bir olunca dünya küçülür; sevda büyür.
***
Editör: Seher Uslu
