BİR BEN
Şimdi zaman sensizliğin en ürkütücü sessizliğinde ,
Uykuya yenik düşenler çoktan beyaz bayraklarını çektiler.
Bir ben kaldım ay ışığında, gecenin karanlığında
Yalnızlığına düşman bir ben...
Şimdi sözlerime ayakta kalmayı ,
Gözlerime anlamsız gülmeyi ,
Dudaklarıma tebessüm etmeyi öğrettim.
Bir ben, seni unutmayı öğrenemedim.
Bir ben...
Aklına hiç düşmeden
Aklımdan bir saniye düşürmemek seni...
Şimdi gözlerimi kapayıp yaşananları unutmadan tekrar hatırlamak her saniyeyi...
Ve beynimin en can alıcı yerine nokta nokta çakmak seni.
Kalemi kağıda dokundurmadan bakışlarına yazdım yüreğimin adresini.
Biliyorum ben gibi çok var
Ben onlara hak veriyorum Onlar da azıcık anlasın beni.
Herkesin bir gönül yarası vardır, yüreğinde.
Gün geçtikçe azalacağı yerde daha da çok kabuk bağlayan bir yarası vardır.
Göstermekten korktuğu, iç çekerek içinde yaşadığı...
Her yüreğin faili firarda bir sahibi vardır.
Merak ettirecek kadar ve çıldırasıya özletecek kadar...
Herkesin kaybolmuş bir parçası vardır.
Rüzgar gibi geçen hayatında,
Ve geçer iken derin izler bırakan sol yanında...
İnsanlardan sakladıkça
İçini parçalayan
Yara bandı tutmayan
Gün geçtikçe daha da çok kanayan bir aşk yarası vardır....
Herkesin yüreğinde sevdiği bir yarası vardır.
İnsan hiç yarasını sever mi?
Eğer yarası, yâr ise sever
Kanarmış, acırmış hiç dinler mi?
Ben de herkes kadar sevdim
Ama herkesten, çok farklı sevdim seni...
