BETONARME HAYATLAR
Evler de betonlaşıyor artık bozkırda. Toprak damlı evler bir bir yıkılıyor sahipleri göçünce yuvasından. Mahallenin yaşlıları pencere arkalarından değil, köyün uzağından, mermerlerin arasından gözlüyor artık bayramdan bayrama gelenleri. Bir Fatiha üç gulhü götürüyor gidenler dualarında. Bölüştürüyorlar yatanlara ilahi taksimle. İç huzuruyla giriyor evlerine köyün sakinleri.
Zaman da ihtiyarlamış. Ahir zaman diyorlar adına. Lakin pek bir hızlanmış. Yeni gelin misali koşturuyor adeta. Gün batarken de dinlenmiyor. Uyku, tünek yok. Eskici geçse diyorum bazen. Eski zamanları geri verse. Ailenin aile olduğu zamanları...
Aileler bölünüyor şimdilerde; odalar, sofalar, sofralar ve en önemlisi sineler bölünüyor. Hatıralar tozlu albümlerde, duvar saatleri susmuş. Her saat başı; uzun, ahşap duvar saatinin gong sesini çağrıştıran sarkacı hatırlatırdı zamanı, ezanı. Cep telefonlarından okuyor artık mekanik müezzinler ezanı. Fotoğraf çekebiliyor, internete girebiliyor. Aramak dışında her işe yarıyor bu cebe sığan telefonlar. Artık kılıf da istemiyor, bele takılanlar.
Evlerde gürül gürül yanan sobaların üstünde tıslayan bakır güğümler hurdacılara satılmış. Köylere, kasabalara "Hurdacı ve dilenci giremez!" tabelaları asılmış. Bohçacılar girerdi çocukluğumda. Çeyizlik kumaşlar, yatak örtüleri, kırlentler satardı ayağında renkli naylon ayakkabı, altı şalvarlı üstü yazmalı, saçı kınalı seyyar çingeneler.
Kışın petekler ısıtıyor beton duvarları. Petek deyince çalışkan arılar, çalışan insanlar geliyor nedense aklıma. Gittikçe tembelleşenler değil.
"Hakiki tereyağı" yazanlar sütten çıkarmıyor yağı, alnının teriyle. Mandıralar yapıyor bu işi makineleriyle. Şehirdeki; köye kaçmak, köydeki kente göçmek istiyor. Sadece istiyorlar. Sevdiğini alamazsan, aldığını seveceksin derdi Anadolu irfanıyla yetişmiş yaşlılar. Çakma silikon diziler, köyleri de dinamitle darma duman ettiğinden beri yanındaki yalanlarla yaşlanıp zihinlerindekiyle ölüyor, nerede olursa olsun insanlar.
