BETON ARASINDA BİR NEFES
Paslı demirlerin gölgesinde,
Betonun soğuk nefesi, sarar her yanı.
Adımlar, boşlukta yankılanan bir ağıt,
Kaybolmuş, düşlerin mırıltısı, şehrin kalbinde.
Çatlamış, kaldırım taşında inatçı bir filiz,
Güneşe uzanır, sessiz bir direnişle.
Unutulmuş tohumun uyanışıdır bu;
En umutsuz yerde bile
Yaşam kendine yol bulur, inatla.
Uzak dağlardan esen rüzgârın türküsü,
Toprağın, kadim kokusunu taşır içime.
Bir martının kanadında, özgürlük dansı,
Sonsuz mavilik, ruhumu okşar.
Her pencere pervazında, minik bir yeşil mucize,
Saksıda açan çiçek, umudun soluğu,
Karanlık, tan vaktinden yeni gün doğar,
Doğanın ezgisi, her sabah yeni tını sunar.
Her bitiş aslında yeni bir başlangıçtır,
Ve şehrin gürültüsünde,
Umut benim; bitmeyen, bereketli kazancım.
***
Editör: Hamdiye Okudan
