BENİM GÖZLERİM
Benim gözlerim hep nemlidir
Karadeniz’in toprakları gibi ıslak!
Bulutları gibi kara ve hüzünlü!
Nisan ayı gibidir bazen
Bir bakmışsın günlük güneşlik
Bir bakmışsın sağanak olmuş boşalmış.
Sanırsın Karadeniz coşmuş.
Yayılır yüzümün her yerine
Engel olmazsın akışına
Boşaltır ne var ne yoksa birikmiş olanları.
Kimseyi incitmez.
Sert değildir tuzu Karadeniz gibi yakmaz
Ilıktır üşütmez geçtiği değdiği yerleri
Çoğu zaman nazenindir göstermez
için için ağlar da şikayet etmez!
