AYNALAR
Harman olmuş yalnız çayımın demine,
Tez canlı yaz yağmuru gibi bırakıp gittin
tüm hasretlerini.
İçimde çaresizliğe nikahlı depremler,
Gözlerimde,
gelmeyecek bahara yangın damlalar.
Boşluklar kalaba,
Boşluklar başa bela.
Boşluklar yokluğunla muamma.
Ben türkülere sığındım.
Kelimelerim kendi sessizliğiyle sarmaş
dolaş olurken,
Günahlarımın bedeli bir başka kambur
oluşturuyor,
Sırtıma zorla belenmiş isyanlar arasında.
Meğer ,ben ne kadar çok sende
unutmuşum kendimi.
Meğer,
Ben ne kadar çok avutmuşum kendimi.
Çayım tükendi.
Cigaram da.
Beyaza düşüyor tüm yönlerim.
Daha kaç çentik atabilirim ahşap
masama.
Kaç tomurcuk çalabilirim bahara küskün ağacın koynundan.
Kaç safak sayarım
kervanların terkettiği
yorgun yol ayrımında.
Oysa
Ne kadar da masumdu
sahte kasırgalara
emanet ettiğim hayaller.
Vurulmuşum,
Dile gelmiyor yüreğime hapsettiğim
sana dair hikâyeler.
Bedenim ıslak,
tenimde toprağa yatkın yaralar.
Artık ışık vermiyor,
Düşler sokağında unutulmuş aynalar.
***
Editör: Seher Uslu
