ANLADIM
Mevlâna’nın ”Sizi üzenlere hâlâ selâm verebiliyorsanız, bu vicdanınızın sadakasıdır” sözüyle yola çıktım. ”Benim sadık yârim kara topraktır." diyen Aşık Veysel’den vefasızlığın insanlara has özellik olduğunu öğrendim.
“Bir uzun yoldur insanın içi” cümlesinde Cahit Zarifoğlu’na hak verdim; yanında yürüyenler ile yoldaş arıyanları tanıdım.
“İnsan insandan bıkacak kadar sevgisiz bırakmamalıydı” diyen Üstad Neşet Ertaş haklıydı, sevginin bir yudum su gibi verenin de içenin de gönlünü yeşerttiğini gördüm.
Hz.Ali’nin “Sevilen kişileri kaybetmek gurbettir” dediğinde içimde yaşadığım gurbetin yanlış insanlar yüzünden güzel insanları görmemiş olmamın pişmanlığını yaşadım.
Ve Cemal Süreya gibi “Öyle bir geçer zaman ki; herkese yetişir kendine geç kalırsın”dizeleri beni kendime getirdi; her dönüşün bir başlangıç olduğunu anladım.
