Dünyadaki Tüm Annelerin Anneler Gününü Kutlarım
ANAMIN EVİ
Anamın küçük bir köyde, dağların kucakladığı bir vadide, taş duvarlı sımsıcak bir evi vardı. Zamanın unuttuğu bir masalın içinde saklıydı sanki.
Her sabah, güneşin ilk ışıkları uyanmadan o uyanır; ocakta sacın üzerinde yaptığı sıkmaların içindeki peynirin kokusu, evin her köşesini sarar, yüreğimizi ısıtırdı. Sıkmaların tadına bakmadan önce anamın sevgisiyle dolardı içimiz.
Onun elleri, yılların getirdiği zorluklarla nasırlaşmış olsa da, dünyanın en nazik dokunuşlarına sahipti. O eller, bana sevginin, emeğin ve hayatın ne demek olduğunu öğretti. Lüks oyuncaklarım olmasa da onun sevgisi, her türlü maddi değerden üstündü.
Onun evinde, sevgi en güzel yemekti. Ben, o sevgiyle doyuyordum. Yer sofrasında otururken, onun elleriyle yoğrulmuş ekmeklerini, böreklerinin her lokması, ailemizin birlikte geçirdiği yılları hatırlatırdı. Belki dünyanın en iyi aşçısı değildi ama onun börekleri, içimizi ısıtan bir masal sayfaları gibiydi. O masalın kahramanı anamdı.
Onun evinde zaman dururdu. Her köşesi çocukluğumun acı, tatlı anılarıyla doluydu. Duvarlardaki eski fotoğraflar, geçmişin anılarını fısıldar gibiydi.
Onun bahçesi, renk renk çiçeklerle bezenmiş, her biri ayrı bir dünyanın kapısını aralar, gül kokulu rüyaların içinde dolaşırken, anamın elleriyle topladığı çiçeklerin kokusu hâlâ burnumda tütüyor.
Bir gün anamla bahçede otururken, gözleri parlayarak bana dedi ki:
“Güzelim, hayat bazen zorluklarla dolu ama unutma, her zorluğun sonunda bir umut vardır.”
O gün, anamın sözleri kalbime kazındı. Onun sevgisi, umutla beslenen bir çiçek gibiydi. O çiçek, her mevsimde açardı.
Yıllar sonra uzak bir şehirde, hayatın zorluklarıyla mücadele ederken, anamın o sözleri aklıma geldi. O an fark ettim ki anamın bana verdiği en büyük hediye, bisiklet ya da oyuncaklar değil; hayata karşı cesur duruşumdur. Onun sevgisi, yıllar ve mesafeler boyunca benimle kaldı. Onun evi, kalbimde yaşayan bir sevgi yuvası olarak kalmaya devam etti.
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
