AN GELİR
Yemyeşil bir yapraktır hayat,
Küçücük umutlarla, tazecik filizlerle başlayan.
Bir yerde soğuk bir rüzgâr eser,
Güneşin güler yüzü bile ısıtmaz soğuyan gönlümü,
An gelir, her şeyi bırakasım gelir.
Son baharın soğuk sesini duyunca
Sonbaharına merhaba demek zorunda artık
Dalında titreyen yaprak.
Bu kabulleniş; eski çağrışımların izi, kenarı gibi yanık bir mektubun,
Yeni başlangıç belki de
An gelir, her şeyi yakasım gelir.
Çisil çisil yağan yağmur çoktan bırakır kendini
Gök gürültülü, sağanak yağışlara.
Kırılgan yaprak öylece donakalır
Gitmekle kalmak arasında çizgide dolanır da dolanır.
Ne yapsa doğrudur bundan sonra,
Ne dese haklıdır.
An gelir, her şeyi yıkasım gelir.
