ALIŞTIM ARTIK
Sensizliğe alıştım artık.
Yüreğimden parça parça kopuşlarına,
Bir var olup bir yok oluşlarına,
İçimde sızılar bırakarak kayboluşlarına,
Bu anlamsız hâllere;
Gözlerimden yaşlar aka aka alıştım artık.
Her insanın bir karanlık,
Bir de aydınlık yüzü varmış.
Saf yüreğim, sahte aydınlık yüze,
Hiç düşünmeden, ölçmeden, biçmeden kanmış.
Karanlık yüzü ise tanıması bayağı zor olmuş.
Yaşananlardan ders ala ala,
Sınavımla baş etmeye alıştım artık.
Bu kalbe geliş gidişlerin sonu olmayacak.
Şunu bil ki karalar da bağlanılmayacak.
Çekilen zulüm bir son bulacak.
Hüznünde bir sınırı olacak.
Kırılan yürek tamirinde ustalaşınca
Kimseye de fazla ihtiyaç duyulmayacak.
Haber vereyim;
Kendi kendime yaşamaya alıştım artık.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
