TUTAMIYORUM KENDİMİ
Şimdi ben;
Ufacık bedende yaşayan, heves.
Gariban ensesinde, vicdansız nefes,
Açtım gömleğimin düğmelerini,
Sürdüm göğsüme ana, baba ellerini.
Dünyama kendi varlığım yetmiyor,
Hayatı demleyip içiyorum.
Şimdi ben;
Bahtsız, yalnız gökyüzü,
Parksız, bahçesiz bulut,
Gözlerimde bayat buğular;
Nefes alıp taze taze soluyorum.
Şimdi ben;
Büyütemiyorum kendimi, büyütemiyorum.
Parçalı bulutlu yüreğim,
Dün geldi oturdu bugünüme.
Yağma dedim, yağdı.
Islatma dedim, ıslattı.
Ana istedim, vermedi.
Baba istedim, hadi git işine dedi.
Bir süre ağlattı sonra dindi.
Yine yağacak yine yağacak biliyorum.
Şimdi ben;
Tutamıyorum kendimi, tutamıyorum.
Kırık dökük ahşap bina.
Temeli bebekliğim.
İlk kat çocukluğum.
İkinci kat gençliğim.
Üçüncü kat ihtiyarlığım.
Şimdi bir çığlık, yaşlanıp
Çürük tahta pencereden,
Yere düşüyor.
Artık odasında hamam böcekleri,
Çatısında, fareler yaşıyor.
***
Editör: Bilgi Şakar
