YALNIZLIĞIN MİMARI
Gün sokuluyor gitgide gecenin siyah koynuna.
Çeker şimdi ölü gibi derin bir hüznü üstüne.
Bir ezgiyi fısıldar rüzgâr kulaklara
Sararmaya durmuş yapraklar arasından.
Dağların doruğudur yaslı yürekler.
Düşen damlalara arka çıkar ürkek gözler.
Ve insanı sabaha çıkarmaz kansız öldürür bazı sözler.
İyi bilinsin ki yalnızlığın mimarıdır sahte kalabalıklar.
Şimdi güneş yırtarak doğacak bütün karanlıkları.
Acı olsa da görecek insan beş para etmeyen yalanları.
Ve yutacak yutkunacacak bakacak mermer sütunlar gibi dimdik gerçeklere.
***