TAŞLARA KAZINIR AŞK
bozkır yangınını tutuşturacak gibi
samyeli yalazı
dingin zamanın kuytuluklarında
sana dair hatıralar demliyor
bu yüzden naftalin sararmasında anılar
aklım sende takılı
yüreğim sende tutuklu
veda ne mümkün
vücûd bütünlüğüm zayi
ardın sıra bakakalıyorum
revakların arasında
gittikçe uzaklaşan siluetine
ara ara dönüyorum
vazgeçmen ihtimal mi diye
ayaklarıma hükmüm geçmiyor
taşıyamadığım yokluğun üstüme çöküyor
yüreğimin tınısı sen
tezenesiz, mızrapsız, penasız
kimselere söyleyemediğim…
antik bir İyon kentinde
taşa kazınırken kaderim
kadim zamanlara erişsin diye