KALIŞ SENFONİSİ
Kal ki bitsin içimde çatırdayan bu enkaz,
Sen yoksan ne kış belli ne de bahar ile yaz.
Gitme, kalsın gölgenin şefkati bu eşikte,
Büyür umutlarımız yeniden bu beşikte.
Madem ki sığınaktır sana dayanık sinem,
Uzak dur uçurumdan, ey benim tek bahanem!
Hadi kal, yollarını bekleyen bir ömür var,
Seninle genişlesin ruhum örme bir duvar.
Bizi hicranla vuran kader, utansın dursun,
Gözlerin, gözlerimde yeni bir dünya kursun.
Sanma ki solar aşkın, gül gibi açan rengi,
Bulamaz böyle seven kalpte çarpan ahengi.
Her cefana eyvallah, her siteme razıyım,
Kalbe atılan imza gibi alın yazıyım.
Hadi kal, bir tebessüm bahşet de yeni çağa,
Dönsün çorak çöllerim yemyeşil taze bağa.
Kopsun fırtına varsın, sen limanımda uyu,
Biz bize yaşıyorken sevda denen duyguyu.
Ne bir sitem hakkım var ne de hesap sormaya,
Niyetim yok ruhumu yokluğunla yormaya.
Kal ki dursun zamanın o insafsız akışı.
Isıtsın, o buz tutmuş içimi aşk bakışı.
***