KALEM KALBE SORARSA
Yüreğimin dilinde bir fısıltı
Kelimelerin iyileştirici gücüne inandım hep
Ama şimdi
Sana sorsam ey kalbim
Ne dersin düşlerimde filizlenen o suskun duygulara
İçimde ağır ağır yürüyen anlar var
Zamanın sustuğu yerde yankılanan
Eski sorulara verdiğim sessiz cevaplar gibi
Kimi zaman bir boşluğa anlatır gibi
Kimi zaman kendi yankıma tutunur gibi
Aradım bir sebep
Derin kuyulara eğildim usulca
Sen içimde çoğaldın
Ama yanımda hiç olmadın
Bir sarmaşık gibi dolandın
Yorgun yüzümün yalnız kıvrımlarına
Ruhumun üzerine örttüm sessizliği
Gözlerimin dokunmadığı satırlar
Sayfaları taşırdı içime doğru
Gönlümde dikilmemiş yaralar vardı
Her biri konuşmayı unutmuş gibi
Ve sonra
Bir kalemin ucu değdi kalbimin tam ortasına
Titreme artık
Titreme ey kalbim
Unuttum ben
En son hangi harfle tutundum hayata
Hangi cümlede kendimi buldum
Şimdi bakıyorum etrafıma
Kelimelerin gölgesinde yürüyen bir kalem var hâlâ elimde
Susturamıyorum
Belki de sustukça konuşması gereken yalnız o
Çünkü bazı duygular
Ancak harflerde can bulur
Ancak kalbe sorulursa duyulur
Ve belki de en derin hikâyeler
Kalemle kalbin sessizliğinde yazılır
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz