AH İSTANBUL
Ah İstanbul, diye fısıldar rüzgârın sesi, kaldırımlarda yankılanan o eski adımlar!
Bir vapur düdüğü çalar uzakta sessizce, dönmemek üzere giden günlerin izleri.
İstanbul, diye tutuşur yüreğim, kaybolan umutlar, yeniden doğan rüyalar.
Seni sevmek, seni kaybetmek, seni aramak; bu şehirde tek bir yol var: Yüreğindeki hüzün.
Ah İstanbul, seninle yaşlı kaldı zaman, ben ise halâ o günün çocukluğuyla bekliyorum.
Bir daha gelmeyecek o akşam, o saat ama şiirimde hep yaşayacak o İstanbul, o diye.
İstanbul, çocukluğum burada geçti, sevdiklerimi sende kaybettim, birer birer.
Tüm acı ve tatlı anılarım sende saklı, gölgelerinle yürüdüm her sokakta, her gün.
Ah İstanbul, sevdiklerim ve anılarım sana emanet, onlara iyi bak, sakla onları kalbinin en derininde!
Her rüzgâr estiğinde hatırla onları, her yağmurda yıka;
Bu şehir onlarla yaşasın, sen de onların gölgesinde.
Bu şehir mi unuttu bizi, yoksa biz mi kaçtık kendi gölgemizden?
Her köşede bir hatıra her sokakta bir sızı;
İstanbul, sen benim en derin yaramın adı.
***