ZAMANIN KOKUSU
“Zamanın kokusu olur mu?” demeyin!
Mevsimler, evler, yollar özlenince kokarmış burnumuza.
Toprak yollara yağan yağmurun,
Ağaçlara sinen baharın,
Hele o eski insanların muhabbet kokusu
Sinermiş yüreğimize.
Akşamları saran iğde çiçeklerinin,
Geceyle konuşan baykuşların,
Sokakları, aheste aheste dolaşan ılık meltem rüzgârının kokusu,
Özlenirmiş.
Postacının uzattığı zarfı,
Kapımızı çalarken, “posta!” diye seslenişi,
Komşuların pencereden meraklı bakışı,
Özlenirmiş.
Evimiz başka kokardı,
Her bir duvarında mutluluğun tablosu,
Annemin sabun kokan tülbentinde boncuk oyaları,
Camların buğusuna çizilen hayallerimin kokusu,
Özlenirmiş.
Buram buram çocukluğum kokan o, eski zamanları özledim.
Ben bu zamanın insanı olamadım,
Eriyip giden ömür girdabında kendimi bulamadım.
Eski mahallemde,
Toprak kokulu sokaklarda kaybettim!
Kaybettim çocukluğumu!
Editör: Nevin Bahtışen
