Yüzleşmek / Layıkhan Özder

YÜZLEŞMEK

Derin iz bırakmış acı bir geçmişle hayatı sürdürebilmek insanı ne kadar ileriye taşıyabilir?

Ara ara kaçmak istediğin ancak peşini bırakmayan geçmişin... 
Acı veriyor o ana dönmek, kalbin sızlıyor; kopmak istiyorsun seni esir alıyor. Kurtulmak ve unutmak isterken durduruyor âdeta, ilerlemeye mâni oluyor.

Kaçmak istediğin şey içinde saklıysa ne yaparsan yap ardından geliyor. Unutmak mı doğru olan, yoksa kabullenmek mi?

İnkâr, hayatı kolaylaştırır belki ama izi bulanık olur ve peşini bırakmaz.

Suyun yüzeyine çıkmaya çalışırken sanki biri/ bir şey seni aşağıdan dibe çekmeye çalışır hissiyatı...
Gökyüzü masmavi iken görünür, göze hep puslu...
Kaçmak, kabullenmeyi inkâr ederken yüzleşmek, kabullenmenin ve cesaretin adımı.                 
O hâlde yüzleşerek ruhu bu çekişmelerden kurtaralım.
Olanı kabullenerek yüzleşmeye kucak açalım.          
Vedalaşma zamanı ey içimi acıtan...
İlerlerken mâni olanı affedip onunla barışalım.                
Gökyüzü yine masmavi.
Güzelliğine tanık olalım...

***

Editör: Nüzhet Ünlüer