YÜREK YANGINI
Engellerere rağmen,
Hiç vazgeçmediler mücadeleden,
bakışları aşkın şahitliğine kafiydi.
Öylesine tutkulu sevmişlerdi,
Gözlerinde gizliydi sevdaları,
İknaya yeterliydi.
Cümle alem biliyordu,
birbirlerinden ayrı yapamayacaklarını,
hayatın onlar için anlamsızlaşacağını.
Canlıyken ölü, bunun onların sonu olacağını.
Büyüklerin karşı koyması ile yüreklerin ağlayacağını.
Haykırmaların, son bulmayacağını,
Biliyorlardı.
Görünce yürek yangınını ket vuranlar,
Aşkı virgülde bırakmaya kıyamadılar.
Karar verdiler, o vakit nokta koymaya,
Geçtiler harekete, mutlu sona bağlamaya,
Güç de olsa ulaşıldı zafere sonunda.
Umutlar yeşerdi, noktalandı yarım kalan sevdaları,
Mutluluk kucak açmış ulaşılmıştı amaca.
Derken;
Kader girdi ansızın araya,
Karşı koydu, müsaade etmedi, amansız sevdaya.
Büyüklerden çok daha güçlüydü kader,
Yol ayrımına karar verdi,
Aşkları, sonsuz olacak diye düşünürken
Ne yazık ki geçit vermedi!..
Oysa ne çok sevmişlerdi...
‘’Her şeye çare var, ölüm hariç." sözü, boşuna değildi.
Kadere boyun eğmek tek çareydi.
Gemiler yandı,
Yürek karardı,
Umut mu ?...
Kalmadı
Ne baharın ne kışın tadı,
Sevgili artık tek başına kaldı.
Kış mevsimi yaz, yaz ise kışa döndü,
‘’Sadık kalacağım sevgimize.’’ diye
Söz verdi.
Ömür geçti,
Karanlığın içinde, delicesine sevmeye devam etti.
Biliyordu,
Kadere boyun eğemeyeceğini..
Yüreğinin ömür boyu kor ateşte yanacağını
Ve asla terk etmeyeceğini.
Biliyordu.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
