SONSUZLUĞUN FREKANSI /29
7 DİYAR 7 SAVAŞ
5. BÖLÜM
7 DİYAR 7 SAVAŞ
KARTALLAR DİYARI
Sultanahmet Meydanı‘ndaki kaostan melezler sayesinde kurtularak Kartallar Diyarı’na geçen büyücüler, yaşadıklarının şokunu bir türlü atlatamıyor; verdikleri büyük kayıpların, en çok da on bir büyücü yaşlısının artık aralarında olmamasını kabullenemiyorlardı. Hayatta kalan son altı büyücü yaşlısı ise zihinlerine yapılan bağlama büyüsünden kurtulmuş olsalar da bu süreçte yaptıklarını hatırladıkları ve tüm bunların üstüne bir de kızıl ejderhayla karşılaştıkları için hala kendilerine gelememişlerdi.
Şaman yaşlıları, şayaların ve vaşaların yardımıyla onları şifalandırmaya başlamışlardı ancak yalnızca onların değil, diğer herkesin de şifadan çok daha fazlasına ihtiyacı vardı. Kızıl Diyar’ı uyandıran Ameshia’nın, yeni çağın kraliçesinin yarattığı hayal kırıklığı kalplerinde büyük bir ağırlık oluşturmuş; onun getirdiği karanlık, gelecek umutlarına daha da büyük bir gölge düşürmüştü ve artık kurtuluşları yalnızca İmparatoriçe Ani’ye bağlıydı. Ani, torunu Mayıs’la iletişime geçip olanları açıkladıktan sonra ona bir şey daha söylemiş ve herkesle paylaşmasını istemişti;
“Hayal kırıklığınızı ve öfkenizi yüreğinizde taşımayın, bu algılarınızı körleştirir ve sizi geriye götürür. O sizin kraliçeniz ve zor bir seçim yaptı. Bunun yanlış olduğuna hemen karar vermeyin, yaptığı seçimin doğurduğu karanlık belki de aydınlığa ve dengeye hizmet edecek. Bunu sakın unutmayın ve peşinen yargılamamaya çalışın.”
Mayıs, onun sözlerini herkesle paylaşmıştı ama kendi de dahil olmak üzere kimseyi fazla yumuşatamamıştı. Ameshia'nın Yangi kraliçesi olarak uyanışıyla bir mucize gibi yeşererek sürekli büyüyen ahenkleri bozulmuştu. Herkes kendi içine kapanmıştı, kimse birbiriyle konuşmuyordu. Altın kartallar bile gruptan koparak diyardaki kendi bölgelerine çekilmişlerdi. Karya ise herkesten daha kötü bir durumdaydı, büyükannesini belki de en fazla o yargılıyordu.
Sonuç olarak, ahengi bozulan Dünya ordusunun askerleri dört bir yana dağılırken Kartallar Diyarı’nı sinsice sarmaya başlayan karanlığı, kimse kendi duygusal karanlığından ayırt edecek durumda değildi.
MOYAR Bir süre öncesi
Aya, kaybettiğini sandığı; yüzüne ve geçmişinin anılarına kavuşmayı başaran yolcu şaman kocası Yota’yla birlikte hala ormandaydı. Moyar’ın uyanışının yarattığı enerji, ormanın üzerinde manyetik bir alan yarattığı için henüz kardeş kartalı Kaida’ya ya da diğer kardeşlerine ulaşamamıştı, aynı nedenle ormanın dışındaki enerjileri de algılayamıyordu. Moyar uyanmış olsa da bu, tehlikenin bittiği anlamına gelmiyordu; emin olana kadar ormandan uçarak çıkmak yerine ormanın içinde kalarak Mor Saray’a doğru yürümeye başladılar.
Zorlukla ilerleyebiliyorlardı fakat bir süre sonra bu imkânsız bir hale geldi; toprak hareketlenmeye başlamıştı, yer yer içe doğru göçüyordu. Bir süre sonra ayakta bile durmakta zorlanmaya başlamışlardı. Gitgide artan bu sarsıntı; Emon, Mavyaların enerjilerini çekmeyi bitirdiğinde İmparatoriçe Ani’nin asayı kadim Moyar ormanına doğrultmasıyla başlamıştı.
Sarsıntı giderek daha da şiddetlendi ve etraflarındaki ağaçlar devasa çukurlar açarak birer birer toprağa gömülmeye başladı. Tam önlerinde açılan bir çukura düşmekten kıl payı kurtulmuşlardı. Bunun üzerine Aya, tüm dikkatini yerin altından gelen titreşimlere verdi, az sonra bir sonraki hareketin nerede başlayacağını ve nasıl devam edeceğini anladı. Ancak sonra ağaçların hareketi tersine döndü; bu defa devasa yapraklarıyla yerin altından yukarı doğru çıkıyorlardı ve bu Aya ve Yota için daha büyük bir tehlike yaratmaya başlamıştı. Aya, son çare olarak ikisinin etrafında bir küre yarattı ve kürenin içinde yerden yükselmeye başladılar. Küre onları ağaçların hareketinden koruyordu ama ağaçların biri topraktan çıkarak hızla yükselirken bir diğeri tam tersi hareketle hızla toprağa gömülürken küreye çarpıyorlar ve gerisin geriye düşmelerine neden oluyorlardı.
Sonunda hareket kendini tamamladı ve Aya, ancak o zaman ağaçların arasından kolaylıkla sıyrılarak ormandan çıkmayı başardı. Ormanın karanlığından ışığa çıktıkları anda gördüğü ilk şey Aya’nın donup kalmasına neden oldu. Işıklı şeffaf bedeniyle yanındaki herkesi gölgede bırakan annesi İmparatoriçe Ani, tam o anda elindeki asayı gökyüzüne doğrultup devasa bir geçit yaratmıştı, birkaç saniye içinde de tüm Moyarlılar imparatoriçelerinin peşinden geçide girerek gözden kaybolmuşlardı. Aya, gördüklerinin şokunu atlatamadan geçit ardında parlak bir ışık bırakarak kapandı.
“Ne oldu Aya?” dedi Yota, onun olumlu olumsuz birçok duyguyu bir arada yaşadığını fark etmişti.
“Annem… Anlatması zor, o artık daha başka bir varlığa dönüşmüş. Bu kötü bir şey değil, hatta bir mucize bile diyebilirim ama…”
“Onu tamamen kaybetmekten korkuyorsun.”
“Evet, her şey bittiğinde burada kalamayacak.”
Annesinin değişiminin etkisi yüzünden geride kalan Moyarlıların farkında bile olmayan Aya, kardeşlerinin sesleriyle kendine geldi. En önde Kaida, arkasında Gökçil, Vala, Boleslav ve çocukları onlara doğru yaklaşıyorlardı. Hepsinin yaşadığını görmek çok rahatlatıcıydı. Aya, Yota’yla birlikte biraz daha yükseldiğinde kardeşlerinin, gözlerini gurrit lanetinden kurtulmayı başararak gerçek haline dönen Yota’dan alamadıklarını fark etti. Hepsi çok şaşkın görünüyorlardı. Aslında Ani onlara, “Aya ve yolcu şamanı bulun.” demişti ama o anda hiçbiri buna dikkat etmemişti. Aya, meraklı gözlerle yaklaşan kardeşlerine gülümsedi, sonra Yota’nın dudaklarına bir öpücük kondurdu, soru işaretlerinin bir kısmını böylece ortadan kaldıracağını biliyordu.
***
Editör: Deniz İmre
