YOKSUN
Bir yalnızlık süzülüyor,
bütün dip derelerinde memleketin.
Kalbim kırık,
aklımda kırk yıllık bir türkü ağıt oluyor.
Yoksun;
yalnızlığa sığınışıdır bu gözümde gözyaşımın.
Kaybedeni bir ben miyim bu gönül savaşının.
Yokluğuna sarılıp da ağlamak yakışmıyor bana.
Nasıl alışabilirim ki!
Pembe güller,
Mor menekşeler gülerken,
Biz böyle susup, küsmemeliydik seninle..
Oysa;
Seni hep saklamak isterdim,
Yıldızların en görkemli saatlerine.
Uzun uzun sarılıp,
Kokun ile güller ekerdim,
Şehrimin en güzel bahçelerine..
Küsersek, sevgi bahçelerim
Hep verimsiz kalır.
Şairlerin şiirleri hep alevli olur.
Gökyüzünün en görkemli saati,
Sensizliğe boyanır her gece.
Ceviz sandıklarında,
Pamuklara sarıp saklardım,
Gitmeseydin sen eğer ki o gece.
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
