YOKSULLUK ve YOKSUNLUK
Yoksunluk ve yoksulluk,
birbirini besleyen.
ruh ikizi kavramlar,
ikisinin arasında,
vardır ortak paydalar.
Kimi yoksun sevgiden,
ilgiden.
Özgüvenden,
zerafetten, nezaketten,
şefkatten, merhametten,
Kimi yoksun adaletten.
haktan, hakkaniyetten...
Kimi yoksun makamdan,
şan, şöhret, itibardan,
kimi edepten ardan.
Kimi yoksun akıldan,
vicdandan ve izandan,
yoksundur sağduyudan.
Kimi yoksun inançtan, etik değerlerden, ahlaktan.
Kimi yoksul, gönlü zengindir,
kimi zengindir, gönlü fakirdir.
Yoksulluğun en büyük nedeni,
parayı kutsayan,
ilahlaştıran,
küresel köyün,
efendilerinin,
asalak, sömürgenlerin,
aç gözlü bencillerin,
doyumsuz, talancı zihniyeti, kibiri, gururu, haseti, garezi, öfkesidir.
İnsanların, korku, kaygı ikliminde, varlık içinde yokluk çekerek kıtlık bilincinde yaşatılması, sürekli baskılanması,
ötekileştirilip dışlanması,
kutuplaştırılması, tefeci
bezirgan anlayışın, bundan nemalanmasıdır.
Birlik beraberlik,
dayanışma duygularının azalması,
başını kurtaran kaptan anlayışının, yaygınlaşması, dinlerin ve inançların içinin boşaltılması, bazı insanların inancının gereğini yaşamak yerine, inançları kendi istek ve heveslerine, nefsinin isteklerine uydurmaya çalışması, bazılarının şirke batması, yedek ilahlar peşinde koşmasıdır.
"Mış" gibi insan(insanımsı)ların
çoğalması, ilkesizlik, kararsızlık, tutarsızlık, adalet,
hak, hukuk, güvenlik aklımıza gelen her konuda kuralsızlık,
çürümüşlük, kokuşmuşluk, yozlaşmışlık, bağnazlık ve yobazlıktır.
