YOK
Seni anlatacak söz yok.
Sözcükler öksüz kalemler kırık…
Çünkü ben,
Hiçbir kelimeye sığdıramadım acını…
Hiçbir kalem yazamadı seni,
Çocuklarının bedenleri gibi,
Yarım kaldı sana dair herşey bende.
Çocuklarının elindeki taşlar dahi utandı da,
Uygar dünya taşıyamadı,
Bir damla utanç duygusunu.
Ne yüzlerde ne de yüreklerde…
Bağışla beni,
Çünkü kağıdım, kalemim, yüreğim,
Senin gibi kırık,
Senin gibi garip,
Senin gibi yerde…!
