YİNE MEVSİM SONBAHAR
Hiç biri hayal değil, senin yansımaların
Yaşıyorum sessizce, ensemde anıların
Sitem etme, oynasın bir kaç saklı tebessüm
Seni bana anlatsın, devleşen kaygıların
Yine mevsim sonbahar, son susuş, son ihtiras!
Aynı cümlede yapı, kayıp düş, son iltimas
Duvarlar örtmez sırrı, sonuç sende kördüğüm
Seni boşluğa çizen, yorgun kalemlerde yas!
Kaldığım yerde bekle, ya da git, ne fark eder
Dokunur belkilerim, kim bilir kaç bin keder
Her sahneden bir resim, kalsın dersen güldüğüm
Bir kaç kelime konuş, ya da sus, o da gider!
