YAŞAMAK
Yalanın batsın dünya, inan ki avuntun bir rüya!
Sevgi baş tacıydı güya, o da yalanmış, anlamadık gitti.
Gerçek sevgiyi gösteriyor hayvan dediklerimiz,
Sevgi kocaman bir derya,
Bir yudum içmek nasip olur mu?
Nümayiş sanatı riya dolu gözlerde belirmiş,
Anlamı sahte bir gurur mu?
Çıkar üzerine dönüyor devran,
Oysa sevgi denen duygu koca bir orman.
Vuruyor baltayı sevgisiz yürekler,
Kesildikçe dalı daha gür büyüyor sevgi denen orman.
Harmanım ben, harmanım,
Dövüldü üzerimde sevginin tanesi.
Ezip geçti üzerimden, halden anlamayanların merdanesi.
Mutluluğa bir çağrışım, yine de gönüllerde dem.
Sevmek sevilmek ne büyük erdem.
Kurulmuş obada düğün şöleni,
Mutluluğa şahitlik ediyor,
davete icabet eden.
Beyazlar içinde gelin; onuru, ince belde kırmızı kuşak;
Sevgiyle, mutlulukla girmiş koluna dal gibi bir uşak.
Böyle gider sonsuza bu koca devran.
Yaşı kemâle ermiş dedesi, bakıyor gençlere, sevgi dolu ve hayran.
Dünya denilen gelip geçici liman,
Göçme vakti gelince dinlemiyor ecel aman.
Saati dolduruyor her dünyaya gelen,
Hüzne gark oluyor insan,
Düşündüğü zaman.
Editör: Nevin Bahtışen
