YARALARIMI BIRAKTIM KAPINA
Senin kızın olmak ne garip şey baba,
Küstün…
Hem de hiç uğruna.
Sanki kızın değil de,
Düşmanınmışım gibi hissettirdin çoğu zaman.
Kıskandın beni,
Herkesten…
Dostumdan, öğretmenimden,
Güldüğüm insanlardan,
Sevdiğim her şeyden...
Ne zaman biraz ışık doğsa yüzüme,
Sen kararttın gölgenle.
Güvenmedin…
Ne çıktığım sokağa,
Ne kalbime, ne aklıma.
Sanki sana yalan borçluyum gibi,
Hep sorguladın beni.
Ben artık adım atmıyorum baba.
Çünkü senin sustuğun yer,
Benim mezarım oldu.
İçimde büyüttüğüm kız çocuğu,
Artık mezarlıktan bile korkmuyor,
Aksine orada uyuyacağı günü sayıyor…
Ama şimdi
Bak buraya yazıyorum.
Ve bu yazdıklarımı yüzüne okursam,
Yalnızca sen değil,
Senin kendine çizdiğin o "baba" figürü de çöker.
Çünkü sen bana baba olmadın.
Sen kendine bir güç,
Bana bir suskunluk oldun.
Sen sustun, ben de sustum.
Sen küstün, ben de çekildim.
Ama içimde hep bir öfke birikti.
Sana anlatmadığım cümleler,
Geceleri gözlerimi yakan hayaller,
Hepsi içimde birikti…
Bazen düşünüyorum:
Bir gün çıksam karşına,
İçimde biriken her şeyi yüzüne vursam…
Yıkılır mısın?
Hayır.
Çünkü çocukken bile biliyordum:
Seninle ne konuşulur, ne çözülür.
Susuyorum hâlâ.
Ama içimde bir ateş var,
Bir nefret birikiyor sessizce,
Patlayacak diye korkuyorum.
Bir gün döksem,
Yıkılır her şey.
Ve ben bunu istemiyorum.
Artık sana baba diyemiyorum,
O kelime boğazımda düğümlü.
Ve şimdi ne zaman aynaya baksam,
Senin bana bıraktığın suskun çocukla göz göze geliyorum.
Ama o çocuk artık susmak istemiyor baba.
Ben senden hesap sormuyorum,
Sadece içimdeki bütün yaraları sana teslim etmek istiyorum.
Bu da senin payın olsun.
***
