YALNIZLIK KORKUSU...
Bir bulut kümesi parçalanıyor içimde ve ben, sisler içinde kayboluyorum.
Korku ikliminde korkularımı örtüyorum, içimde kocaman bir çocuğun ağladığını hissediyorum.
Kollarım kelepçeli, gözlerim bağlı bilinmezliğe sürükleniyorum.
Zamandan öte bir yerde, mahkum edilişimin yıl dönümünü kutluyorum.
Loş karanlıklarda çiçekler yetiştirip, onlarla konuşuyorum.
İtilip kakılmakta ağrıma gitmiyor sanki, robotlaşmış resmimi insansız evlerin duvarlarına asıyorum.
Kaybolduğum düşler sokağında eski benliğimi arıyorum.
Çırılçıplak olduğumun farkında olup; kendimden utanıyorum.
Sırsız aynaların asırlardır kırılmayan yüzünde kendi hayat hikâyemi arıyorum.
Boşluğun arka sokaklarında, kendi boşluğuma gülümseyip, savaşımın sadece kendimle olduğumu anlıyorum.
Kederli kelimeleri kendi kaderlerine terk edip, boşluğa savuruyorum.
Dünyadan koparılıp bambaşka bir aleme terk edilişimi garipseyip, yalnız başıma ölmekten korkuyorum.
