YALNIZLIK
Kim bilir kaç kişinin emeği var sende?
Söyle bana kimleri gömdün yürek denen mezara?
Kim diken batırdı?
Kim üç kuruşa satmıştı yüreğini?
Ve ne zaman karanlık yutar seni?
Okyanus kadar derindir,
Zifiri karanlık bu yalnızlık,
Uzun suskunluklarda saklanır,
Saklanır nitekim şiirin en tenha derinde,
Derken kaybolursun beynin dehlizlerinde,
Ne garip bir duygu bu yalnızlık,
Maviyken,
Rengarenkken düşmek aniden,
Siyah beyaz bir pencereden seyreylemek alemi,
Yitirdiğim renklerdir,
Olmayan,
Serpilmeyen umut toprağımda
Ve kaç kişiliktir? Kah tek başına,
Kah mahşeri kalabalıklarda ...
Yoklukla yoğrulana,
Hiçlik dokunur mu acaba?
Kıvranmak belki bir fikir girdabında,
Bakakalmak gidenin arkasından,
Çürümek beynin zindanlarında,
Debelenmek daima ,
Çıkmaz bir sokaktır,
Adressiz,
Kimsesiz bir şehirde,
Geceyi uyutmak belki dizinde,
Yanındayken uzak olmak birine,
Aşık olursun ona,
Seni sarar sarmalar kollarında yalnızlık
Bir babanın yüküdür
Sırtında, yüreğinde,
Yitirmek gonca gülü,
Yastır,
Hep yalancısın kendine
Kara giyer hep,
Mordur bazen,
Avaz avaz feryat,
yudum yudum içmek susuzlukları,
Lakin sesi duyulmaz yalnızlıkların!
Gözlerden yaprak düşer,
Sen, kara toprağa
Ve ölüm tek başına yalnızlık!
