YAĞMUR OLMAK VARDI
Yağmur olmak vardı, bu alemde…
Bulut bulut dolmak, gökyüzünde…
Sağanak sağanak inmek, zaman zaman…
Susamış toprağa, yanan gönüllere…
Can olmak vardı…
Bahar yağmurları olmak vardı…
Zaman zaman yağmalıydı
Kuruyan ümitlerin üstüne.
Yağmak vardı, durup durup bulutlardan…
Suya kandırmak vardı çatlamış toprakları…
Can olmak, büyütmek vardı taze fidanları…
Fidan çocukları…
Kırmadan, üzmeden, yitirmeden umutlarını…
Güneş açmalıydı ardından pırı pırıl.
Yıkamak vardı kirlenen dünyayı…
Yıkamak vardı, insanlığı zaman zaman…
Arındırmak ruhları…
Sevgi çiçekleri açtırmak vardı, gönüllerde…
Gözyaşları yerine…
Yağmur damlaları olmalıydı yüzlerde…
Tazecik, billur gibi
Sevgiler, sevdalar yükselmeliydi yüreklerden.
Sonra barış yağmalıydı, insanlığın üstüne göklerden…
Nisan yağmurları gibi…
Barış yağmurlarıyla yıkanmalıydı kinler, düşmanlıklar…
Işıl ışıl olurdu dünya,
Her yağmur sonrası…
Yaşamaya doyulmazdı hayat,
Uçmak için mutluluğa…
Her şey sevgiden, umuttan; kol, kanat olmalıydı…
