VEDA
Gitme demezdim,
Zaten gittin.
Ardında bir kapı bıraktın.
Menteşesi pas tutmuş.
Her esintiyle gıcırdayan
O sesi, hâlâ duyuyorum.
Dişlerimin arasından geçiyor,
Kemiklerime kadar işliyor.
Sıcaklığını aldın mı sandın?
Hayır.
Bende kaldı,
Bir avuç kor,
Avucumda yanan;
Ne üfleyebildiğim
Ne de atabildiğim.
Yalan da söylemezdim sana.
Ama şimdi söylüyorum.
İyiyim!
Dudaklarım çatlıyor bu kelimeden.
Her çatlak hep kanıyor.
Adını unuttum diyordum.
Ama unuttukça
Daha derin kazıyorum içime.
Her harfi bir çivi,
Her sessiz harfi bir hançer,
Sen.
Gecenin en karanlık saatinde,
Uyurgezer gibi
Kendi gölgeme çarpıyorum,
O da senden arta kalan.
Bana bakıyor.
Gözlerimin içine bakıyor.
Ve gülüyor.
Git!
Daha hızlı git:
Ki arkandan bakmayayım.
Ki peşinden koşmayayım.
Ki bu yangını,
Kendi kendime,
Yüreğime gömeyim.
Ve bir gün,
Çok sonra
Bir yerde,
Birinin adını söylerken
Dilimin ucunda,
Senin tadın kalmışsa;
O an,
En derin yerimden
Kanasın.
İşte bu kadar,
Veda budur.
Ne kal diye yalvardım sana
Ne gitme diye tutturdum.
Sadece
Kendi içimde
Bir yerleri
Sessizce
Yıktım.
***
Editör: Bilgi Şakar
