UMUT İŞTE
Umut işte, imkânsızdan besleniyor.
Yüreğimde susturamadığım bir ses var.
Konuşsam, her şey dağılacak belki.
Gözlerim hep aynı uzaklığa dalıyor.
Adını bilmediğim bir hasret,
içimde sessizce kanıyor.
Hangi yol öğretir vazgeçmeyi?
Hangi menzil unutturur seni?
Biliyorum,
bana ait olmayan bir yerdesin.
Kimse bilmez ne hisler taşıdığımı.
Geceler uzadıkça, kelimeler kısalıyor.
İnsan en çok da
söyleyemediklerine yeniliyor.
Hatırlamanın yükü bile çok ağır.
İçimde büyüyor
sessizliğin sesi.
Avuç içimde tutuyorum
geçip giden anıları,
kaybolmasınlar diye.
Yüreğimin karanlık bir köşesinde
durmadan yazıyorum.
Okunsun diye değil,
Silinmesin diye.
Umut işte!
İmkânsızdan besleniyor.
Hasretin sessizliği ağırlaşıyor,
geceden kalma bir sır gibi.
Yüreğim susmuyor.
Adını söylemese de
içimde büyüyor
bitmeyen bu özlem.
Yazıyorum...
Okunsun diye değil,
Silinmesin diye.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
