TÜRK TARİHİNDE İZ BIRAKAN KADINLAR
Bugün
Dünya Kadınlar Günü’nün sabahında
Tarihin kapısını araladım;
Sayfalar tozlu değildi
Çünkü o sayfaları
Kadınların nefesi temiz tutuyordu.
Bir millet düşün…
Atların nal sesinde dua,
Kılıçların çeliğinde merhamet var;
Ve o milletin kalbinde kadınlar var.
Bozkırın rüzgârı konuşur:
“Ben gördüm,” der,
“Orduların arkasında değil,
Orduların önünde yürüyenleri.”
İşte orada bir sancak gibi yükselir
Tomris Hatun; göğün altında bir yemin gibi
“Bir milleti diz çöktürmek isteyen,
Önce onun kadınlarını tanımalıdır.”
Ve çağlar ilerler…
Devlet kurulur, imparatorluk doğar.
Tahtın gölgesinde değil,
Aklın ve vakarının ışığında yürür
Hayme Hatun; bir çadırdan
Bir devleti büyüten ana duasıdır o…
Bir başka çağda
Kader ateşten bir sınav kurar.
Toprağın üstüne barut kokusu çöker.
Fakat Anadolu’nun yüreğinde
Bir kadın ayağa kalkar:
Kara Fatma.
Omzunda mermi değil yalnız
Bir milletin umudu vardır.
Ve dağlar yankı yapar:
“Vatan yalnız erkeklerin değil,
Annelerin de yeminidir!”
Cephe gerisinde
Sessiz bir destan daha yazılır.
Kundakta çocuk, sırtında mermi…
Adı tarihin sayfalarına
Kar gibi düşer: Şerife Bacı…
Soğuk geceyi örten bir dua gibi
Tir tir tireyip donarken bile
Vatanı ısıtan bir yürektir o.
Ve ufukta bir meşale daha:
Kalemle savaşan bir cesaret.
Kadının adını zincirlerden kurtaran
Bir fikir ordusu yürür.
O ordunun en önünde
Halide Edip Adıvar
Bir meydan sesi olur:
“Milletin sesi susmaz;
Çünkü onu anneler doğurur.”
Bugün anlıyorum
Tarih dediğimiz şey
Yalnız kralların, komutanların değil;
Ninnilerle büyüyen, cephelerde yürüyen
Kalemlerde dirilen, kadınların destanıdır…
Ey Türk kadını… Sen bazen bir ana,
Bazen de en güçlü bir asker,
Bazense ünlü bir şair oldun.
Ama her zaman
Bir milletin vicdanı oldun.
Bugün göğe bakıyorum:
Yıldızlar sanki sana benziyor
Uzak, sessiz, ama kanlığı
Yenmeye yetecek kadar parlak…
Ama her zaman
Bu asil milletin vicdanı oldunuz.
Ve o yıldızların arasında
Bir ana duası yükselir;
Tarihin en büyük yürüyüşlerinden
Birinin sessiz başlangıcı gibi…
O dua bir evin kapısından çıktı,
Bir milletin kaderine dönüştü.
Adı: Zübeyde Hanım…
Bir evlat yetiştirdi
Ama aslında o
Bir milletin istikbalini büyüttü.
Çünkü bazen tarih
Meydanlarda yazılır,
Bazen de bir annenin kalbinde.
Ve Türk kadını o kalbin adıdır…
Çünkü tarih bilir:
Bir millet yıkılabilir,
Şehirler yanabilir,
Zaman değişebilir…
Ama Türk kadınının iz
Bıraktığı yerde gelecek
Yeniden filiz verir…
***
Editör: Seher Uslu
