SUS ÇAĞI ÇOCUĞUYUM
İçine kapanık evlerde büyüdüm ben
Sus çağı çocuğuydum
Gözlerimi
Ödünç aldı geceleri bir halk
Ben bir ahlat ağacı bildim kendimi
Gözlerimsiz uyudum.
Ağıdımı sen dinle kalbim
Bu demir çağında insanlara demedim
Beni zehir diye temrene sürüp
Kalbinden vurdular sevdiğim kızı
Bu altyazı
Hep böyle aktı durdu sağdan sola
Aklını aldığı halk çocukları için
Üç damla kan bıraktı rüzgar.
Sus çağı çocuğuyum ben
Gece seviştiğimiz yürek
Gündüz cehennem.
Ben yıkadıkça kurudu annem
Tanrının elinde bir avuç nem
Sıvadı gözlerimi rengarenk
Toprak her şairin öz annesiydi
Bir kavuşma töreniydi definleri
Bu yüzden içli bir ağıt gibi okundu.
