SÖZ KURŞUNU
Sanma ki sadece, namludan çıkan kurşun;
Bir bedeni toprağa mahkum eder.
Bazen dilden dökülen bir çift sözle
İnsan, bin defa ölmeyi tercih eder.
Tetikten çıkan kurşun, teni yakar geçer,
Lakin bir sitem, ruhun derinini biçer.
Kırılan kalbin sesini kimse duymaz da
İçeride fırtınalar kopar, hayat söner.
Gözle görülmez, o sözlerin yarası,
Kapanmaz, bir türlü geçmez karası,
Vefasız bir kelimenin, kalpteki imzası.
Ruh yaralanınca her gün bir ölümdür,
Zifiri bir karanlık, bitmez bir bölümdür.
Bazen tek bir söz,
Bir kurşuna bedel, en ağır hükümdür.
Ne sargı kâr eder ne zamanın eli,
Sözle vurulanın, bükülür beli.
Bir ömür boyu o yara kanar da
Dinmez içindeki hicranın yeli.
Dizilir boğaza o, sessiz feryat,
Kelimeler can yakar, sanki bir cellat.
Sözle vurulanın geçer mi acısı, heyhat!..
Nefes alsa da beden, ruhu gömülür.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
