SÖZ...
Söz insanın kaderidir.
Dilinden her düşen kelime bir köşe başında senin gelmeni bekler. Üzerinden gün geçer, mevsim geçer, kara kara kışlar geçer sen sözü unutursun o seni unutmaz öylece kalakalır olduğu yerde. Bazen kök salar, bazen yaprak döker.
Hele bir de yürekten kopup dile dökülüyorsa mahşer gününde bile bırakmaz yakanı. Şekil değiştirir, isim değiştirir. Bazen bir ah olur, bazen bir dua. Bazen saçılıverir durduk yere, karşısına ne çıkarsa çıksın yıkar geçer. Engel tanımaz; güzel, çirkin ayırt etmez; hatır, gönül bilmez; büyük, küçük dinlemez. Su olur akar yolunu bulur. Sel olur ocaklar yıkar, yağmur olur ormanlar yapar.
Gönül bu ya kırılınca tamiri zordur. Bir söz ile gönülden olursun. Bin söz ile telafisiz kalırsın.
Söz için uçar derler, uçar ama havada asılı kalır sahibini bekler. Kınadıysan sözü döner dolaşır yine seni bulur. Ah ettiysen, yaralıysan yerini bulur. Can bulur, can yakar.
Bal olur, ağu olur. Kondurabilirsen gülümsemeyi yanağına, olduruverirsen hayırlısını yüreğine o zaman başına taç olur.
Gönüllere ilaç olur.
