SON SÖZ
Çatlağa, yırtığa vurdum yamayı,
Ömrümün hepsini birden harcadım.
İçimde büyüttüm gizli yarayı,
Kaderin vurduğu yerden harcadım.
Geriye set çektim, ileri bakıp,
Rızkımı kazandım taşları sıkıp.
Ömrümün yazını size bırakıp,
Gönül dağındaki kardan harcadım.
Bir yudum mutluluk bulup sevindim,
Bir yukarı, iki aşağı indim.
Düşende ben oldum, kalkanda kendim,
Kolayım olmadı, zordan harcadım.
Baharı bekledim, kara tutuldum,
Ne aradım bu hayatta ne buldum.
Geç başladım, hızlı koştum, yoruldum,
Bende bilmiyorum nerden harcadım.
Ektiğim umutlar tohuma durdu,
Hazan vurdu, rüzgar aldı savurdu.
Acılarım çifter çifter doğurdu,
Özünü tükettim, zardan harcadım.
Huzurumu çaldı geri koymadı,
Gençliğimi yedi yine doymadı.
Dünya beni hiç kale almadı,
Ateşlerde yandım, hardan harcadım.
Biliyorum iki kuzun var dedi,
Canı candan ayrı koymak zor dedi.
Ecel geldi yeter burda dur dedi,
Bacıdan, gardaşdan, yârdan harcadım.
Biliyorum anam çok yordum seni,
Çok yıprattın benim için kendini.
Emanet bıraktım sana derdimi,
Sol yanımdan, işte burdan harcadım.
Kader bana derdi parasız verdi,
Gurbeti, hasreti arasız verdi.
Fazla fazla tarttı darasız verdi,
Güzel günlerimi kârdan harcadım.
Kalmadı takatım gücüm tükendi,
Çok direndim fakat dert beni yendi.
Perdeler çekildi, ışıklar söndü,
Kurudu gözyaşım ferden harcadım.
Nûrfânî, her kulun acısı başka,
Görünmez yaranın sancısı başka.
Dilimden dökülen son söz "ah keşke",
Hayatı en acı kürden harcadım.
***
Editör: Serpil Azapoğlu
