ŞİİRLERİMİN KATLİSİN
Ne zaman silkelesem harfleri, sana bulaşıyor kelimeler.
Arası açık hecelerimin,
Kalemim şikayetçi, kaç defa yazdım siliyorsun…
Ne istiyorsun dizelerden, mısradan, kafiyeden.
Asıp, kesip, biçiyorsun.
Anladık yersizliğimizi, haddimizi biliriz seni yazmak kolaymış gibi…
Ne zaman bir öyküye sokulsa kalemim konuyu dağıtıyorsun.
Şiirler yazmaya kalksam, aklım başımdan gidiyor, deli ediyorsun.
Sen benim şiirlerimin katilisin,
Bu gün de iki şiir sildin, hiç fırsat vermiyorsun.
Söylesene ne istiyorsun benden Allah aşkına?
Neyim lazımsa al senin olsun.
Şiirlerime katil olma, biliyorsun her zaman aynı duygu yakalanmıyor.
Biraz aklımız var arada gelip giden,
Onu da sen alıyorsun yetmedi mi hâlâ?
Sırnaşma kifayetlere,
Geceye kızıp kızıp güneşi taşlaman neden?
Neden hep birikmişlerini başımdan aşağı boca edip döküyorsun yazık değil mi?
Bu sabah iki şirimi hiç acımadan sildin, yahu daha ben okumadan…
Bu kadar acımazsız olmasan mı?
Şiirlerinde yeterince haklamıyor musun?
Bir de yazdıklarımı yerden yere vurup acımadan dağıtıyorsun.
Katilsin sen!
Katil seni seven…
Her şiirime mavzer olup patlıyorsun.
Kurban olduğum bana doğrult
Şu namluyu da vur ki için soğusun.
Şiirlerden ne istiyorsun?
Biliyorsun sana müptela kalemim başka bir şey bilmiyor.
Vurma, silme, kırıp dökme şiirlerimi,
Allah aşkına şiirlerimin katili olma yeter…
Kolay mı sanıyorsun gökle yer arasındaki mahşerden seni bulup ayıklamak…
