ŞİİRCE / NE KALDI Kİ GERİYE
Ne kaldı ki geriye
Biraz yürek burkulması
Biraz hüzün
Biraz da keşke.
Göz yaşlarıyla buruklaşmış cümleler susar.
Duvara asılmış solgun resimler susar.
Sen de susarsın boğazında düğümlenen
kelimelerle.
En son hangi bayramda
Çocuksu sevinç aralamıştı şafağın kapısını
Kaç akide dökülmüştü kolalı mendilin içine
Hangi sırayla öpülmüştü toprak eller.
Kaç dirsek sıkışmıştı kahvaltıya cümbür cemaat.
Ne kaldı ki geriye.
Uzak bakıyor isli gözler.
Boş geliyor postada takılmış mektuplar.
Unutkan rüzgarlar almış seher yelinin yerini.
Kıtlık inmiş gönülün törpülendiği ellere
Ahşap radyonun yok artık nağmeleri.
Ah be, yastığımın altına özenle sakladığım
kunduram.
Teneke kutuya sığdıramadığım hazinem.
Ağırbaşlı adamsı hallerim.
Anamın tarağından saçıma andaç aklar,
Babamın kapıda bıraktığı gölge.
Ne kaldı ki geriye...
