ŞİİR MEVSİMİ
Dil çiçeklenir, kalbin kargı dalında.
Bu mevsimde bülbüle meydan okunur.
Açığa çıkarır gül, içimdeki türküyü.
Bir yalnızlık kapatır beni,
Su sesine benzer bir beste dokunur.
Gözün alabildiğince erguvanlar geçidi,
Lila rengi bir cümbüş içinde.
Şair, bu mevsimde çocuk gibi dile çıkar.
Nasıl var olduk ve hangi aşkla
Haydi anlat bakalım bu öyküyü?
Yırtıldı kışın bedeni,
Nedeni ne fırtına ne de kayalar;
Aşkın göverdiği yerdir,
Şiir mevsimi.
***
Editör: Bilgi Şakar
