EZELDEN EBEDE SÜREN BİR HAZDI
Bir ömür anlattım yetmedi zaman
Kalemim durmadan hep onu yazdı
Başımda rüzgârdı ufkumda duman
Dudağımda dua dilimde sözdü
Yüce dağ başında bir kar gibiydi
Güzü yaşatmayan bahar gibiydi
Yürekte sönmeyen bir har gibiydi
Kulağa yer etmiş çılgın avazdı
Geceme doğan ay günümde güneş
Devamlı harlanan sönmez bir ateş
Ne emsali vardır ne cismine eş
İçime yer etmiş sönmez alazdı
Ben ki kaderimi ona bağladım
Hep onunla güldüm onla ağladım
Bir durgun su idim taşıp çağladım
Ruhumda yer etmiş derin bir izdi
Bu nasıl ihtişam nasıl bir görkem
Gölgesi çıkınca kaybolur elem
Onla hayat cennet onsuz cehennem
Ezelden ebede süren bir hazdı
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
