PERİHAN
Örgülü saçların vardı o yıllar,
Omuzlarından aşağı sarkan.
Nar içi yeleğini giyerdin,
Çoğu zaman.
İki elinde bakır bakraç,
Ağaçlı yoldan süte gelirdin.
Yürürken başını öne eğer,
Sessizce bir şarkı söylerdin.
Gökyüzü başımda döner,
Bulutlar etrafımı sarardı.
Gözümün önünü görmezdim.
Bastığım yeri bilmezdim.
Yazın ortasında karlar yağardı.
Daha çocuktum. Utangaç.
Simsiyah gözlerin vardı,
Buğulu buğulu bakardın.
Yüreğimi dağlardın!
Başımdan kaynar sular akardı.
Bir bulut geçti sanırdım,
Ya da yağmurda ıslandım.
Ben sokağın başında,
Sen Zeyno Halı’nın avlusunda,
Zaman geçmezdi.
Yüzümü rüzgâra verip,
Bağırasım gelirdi.
Yeşil parmaklı pencerede,
Sıra saksılar fesleğen kokardı.
Kanatlı kapının açılışını,
Mahzun bakışını,
Dönüşünü beklerdim Perihan!
Biraz geç kalsan!
Ömrüm bitecek gibiydi her an,
Aradan yıllar geçti ama
Bir Sivas’ımı bir de seni,
Gülümsemeni hatırlarım hala.
Örgülü saçların vardı o yıllar,
Omuzlarından aşağı sarkan.
Nar içi yeleğini giyerdin,
Çoğu zaman!
