PAPATYALAR TOPLUYORUM
Zamanı bölüyorum düşlerimde
Mevsimleri sayıyorum
Kaç bahar geçmiş sensiz
İçimde kaç asır küsmüş yokluğuna
Sonra ay ışıklarına takılıyor aklım
Kapatıyorum gözlerimi
Kerpiç evin büyüsüne kapılıyorım ansız
Yeşeriyor düşlerimde dağ kekikleri
Papatyaları topluyorum avuçlarıma
Seviyor mu sevmiyor mu diye
Dört yanım papatya kokuyor
İçimde buruk bir hüzün
Gözlerim ağlamaklı
İrkiliyorum birden
Çocukluğum koşuyor önümden
Birden dağıtıyor papatyaları
Günahkâr gibi papatyalar
An ağlamaklı geçmişe
Vakit bir suçlu gibi bakışlarımda
Oysa ne zaman suçlu
Ne beyaz yaprağı papatyaların
Ruhumda derin ezgiler
Anıları çağrıştıran
Şiirleri sığdıramıyorum
Dökülüyor mısra mısra
İçimde bir çağlayan
Kanayan durmaksızın
Oysa ne çocukluğum gelir yeniden
Ne ben çevirebilirim geçmişi geleceğe
Darmadağın bir hayatın
Öyküsüne başlamalıyım yeniden
Yazsam bu kaçıncı roman
