ÖZLEMEMEYİ ÖĞRENİR İNSAN
Özlememeyi de öğrenirsin zamanla
Gecenin sesine karışır ağustos böceğinin sesleri
Evlerin balkonlarında salkım saçak leylaklar
Zaman sorgusuz sualsiz unutur her şeyi
Yine ayrılığı çağrıştıran tren düdükleri
Ya vagonlarda ya istasyonda kalır özlemler
Ay ışığında parlar yağlı isli raylar
Yağmurla asi bir rüzgar buluşmuştur bir kere
Giden mi özler en çok yoksa kalan mı
Bütün hesaplar ayrılık üstüne yapılmış
Aşkı anlatmıyor kalemin ucundan dökülen mısralar
Solup gitmiş hatıra defterinde eski resimler
Özlemek kopup gitmiş takvim yapraklarıyla
Nasıl sevmeyi öğrenmişse insan
Sevmemeyi özlememeyi de öğrenir zamanla
Hani ilk bakış yüreğe düşen sevda
Silinmiş hatıralardan köşe başında buluşmalar
Her kes kendi hayatına kendi yoluna
Özlemek yük olmuş seven yüreklere
Özlememeyi de öğrenirmiş insan zamanla
