ÖZLEM
Sen yıllar önce kaybettiğim…
Emel’im misin ne, ne güzel gülüyorsun! Bak işte burdayım der gibi. Unutulmuş bir sızının geri dönüş hikâyesi gibisin.
Arkanda gül bahçesi, ben geldim der gibi sessiz, sakin, duru gülüşünle.
Nasıl sorsam sana, yitip giden yılları? Evet, unutmuşum o elmacık kemikli güleç yüzünü.
Şimdi hatırlıyorum, sen benim emelimdin.
***
Editör: Nevin Bahtışen
