Ölüm İşte Neylersin / Hilal Haznedar

ÖLÜM İŞTE NEYLERSİN

Yağmur düşer yavaşça mezar taşıma,
Toprak kokusu sarar etrafımı ,
Toprağın altı derin soğuk bir yuvadır,
Adım silinir ama mezar taşım benden son kalandır...

İlk gün ayak seslerini duydum yanımda,
Kimileri geldi başucumda durdu,
Bir dua fısıldayıp gözleri doldu,
Kimileri iç çekti, kimisi el açtı,
Kimi adımı bile anmadan kaçtı...

Zamanla unutuldum, seyrekleşti adımlar,
Sevdiklerim bile artık gelmez oldular,
Rüzgar okşadı mezar taşımı,
Yağmur suladı benim toprağımı...

Korkma, ölüm bir son değil,
Bir kuş gibi kanat açmaktır,
Dünya bir kafes, ruh bir mâhkum,
Ve ölüm yalnızca havada uçmaktır...