OKUMAK
Hangi kitapları okuyoruz? Neden okuyoruz ya da. Kendimize sorabiliyor muyuz? Peki okumaktaki amacımızı, neden okuyoruz?
Amaç ne yapıyorsun sorusuna, "Ah! Dostum/sevgilim evde kitap okuyorum" demek için mi? Ya da evinize ziyarete gelenlere kütüphanem şekil gösterisi yapmak için mi? Amaç ne gerçekten?
En güzel kitap sosyal medya da yanında kahve olan mı? Yoksa içeriğin de size hayata ve insanlığa dair bilgi veren mi? Neyse ya kitap felsefesini bırakalım. Çünkü her gün biraz daha yozlaşıyoruz, insanlık olarak. Kitaplarda anlatılanlar yozlaştı, yazı karakterimiz yozlaştı, dilimiz yozlaştı. Masamız veya odamız dağınıkmış kime ne?
Sahi masa mı dağınık?
Önemli olan dağınıklık değil aslında. Onlar yirmi saniye içinde düzeltilebilir ama peki iç dağınıklığımız düzelir mi?
Dağınık görünen masalar da hayat var aslında biliyormusunuz? Abdurrahman Uzun'un "Beni kalbinden Dinle" kitabın da "Unutma! Surette küçük bir âdem olsan da hakikatte en büyük âlemsin" diyor. Bu sözden sonra daha ne anlatılabilir ki. Bir sözün bir ömür niteliği taşıdığı ama günümüz de anlam bulamadığı bir derinlik değil mi?
Masa mı dağınık dediniz?
"Senin bir nefsin var ki onu mutlu eder,
Ona zarar verecek olan her şey." Ne kadar derin bir nasihat değil mi? Anlamak ve almak isteyelim dağınık denilen masadan aslında. Cevzi'nin et-Tebsira kitabı buna benzer nasihatler ile dolu ama masa dağınık.
Dağınık masaya en çok şiir yakışır ama "Hani bir satırı bir anıyı, bir mısrası bir ömrü anlatır ya ondan" dedim, dağınıklık en çok şairlere yakışır yani.
"Gitmeli bazen
Yüreğinin tüm ağırlıklarını geride bırakarak
İyi gelmeyecek tüm düşünceleri askıya alarak
Hayatın gerçek denilen umutsuzlukları, ihanetleri, kırıkları yerinde bırakarak
Sessizce gitmeli, gide bilmeli bazen insan."
Masa mıydı dağınık olan yoksa bizler mi dağılıyoruz artık tüm gerçeklerden uzaklaşınca. Dağınıklık değil aslında kaybediyoruz hepsi bu.
"Mahalle baskısı" denildi, adab ve edebi yitirdik.
Elalem denildi, otokontrolü yitirdik.
Özgürlük denildi; inanç ve ahlakı yitirdik.
Ben denildi; bizi yitirdik.
Ve şimdi Z kuşağı denildi, çocuklarımızı gençlerimizi yitirdik.
Şimdi masa mı dağınık insanlık mı?
Neyse canım vakit okumaklı işte.
Vesselam
