O YILLAR
Mümkün mü, dönmek
O yıllara?
Çocukluğuma…
Ah büyülü Sivas’ıma…
Yazın tozlu sıcakları,
Kışın buz tutar saçakları,
Kerpiçten iki odalı,
Gül bahçeli evimiz.
Otoriter bir baba,
Yüreği sevgi,
Elleri mantis kokan,
Hayatın tüm zorluklarına
Göğüs geren,
Cefakâr anam.
Üç kız, iki erkek…
Masumiyet timsali
Beş kardeş,
Kıvrılarak giden,
Arnavut taşlı sokaklar.
Çıngıraklı yaylı faytonlar.
Arkasında asılı çocuklar.
“Emmi yağlı, emmi yağlı”,
Yüzünde patlardı,
Yağlı kamçılar.
Her köşe başında,
Şırıl şırıl akar,
Serin tatlı sular.
Kış geldi mi gitmek bilmezdi.
Geceden hazırlanırdı,
Balıksırtı kızaklar.
Evlerde düğün bayram.
Avluda karda soğutulurdu,
Tel helvalar.
Yamalı topun ardında,
Hava kararıncaya kadar,
Gazozuna maçlar.
Yağız delikanlı…
Gönlü, hep yaralı.
Kısa kol, bağrı açık.
Bir de yumurta topuk.
Pencere aralığında
Okul yolunda.
Kapı önünde,
Bir güzel söze,
Bir gülümsemeye,
İçin için sevdalanmalar.
Komşu kızı “Perihan”
Lisedeki “Nazan”
Islıklarla söylenen
Sevda dolu şarkılar.
İstasyon Caddesi,
Nalbantlarbaşı,
Kabak yazısı,
Esen sineması…
Bir hayal gibi
Saf kaygısızca.
Ne güzeldi o Yıllar.
