O ADAM
Kahroluyordu;
Kendini yutan alevdi öfke,
Yakıp dağıtıyordu etrafını bir ıssız adam,
Goncagül toplarken gülüşlerinden
Baharın,
Mavileri çalmışken gökyüzünden,
Neden yarımdı?
Yarınsız,
Neden mahkumuydu,
En asi fikirlerin?
Sisler ardında zaman,
Maveradan gölgeler,
Eylül bile terketti,
Sular hasret kaldı bir damla suya,
Yusuf halâ kuyuda,
Nefessiz kaldı yaşayan ölülerle...
Üşürken umutlar
Buzdolabında dondurur birileri,
Ölür goncagüller,
Sen incitmesen de gülleri...
Saz, söz, şiir, çay, sigara,
Kocaman bir aile,
Kartopu bir de,
Bir değil,
Herkesti o adam…
Umut ekecekti toprağa,
Dalından salkım salkım toplayıp mutlulukları,
İkram edecekti sevdiklerine,
En güzel şiirini yazmamıştı daha,
Çaldılar mavilerini...
Yaşayan ölüye döndü o adam…
Buğulu gözlerinde asıldı zaman!
Editör: Deniz İmre
