NİNNİNİN KOKUSU
Gece yarısı saat 02:30 yine öksürüğü tutmuştu. Bir bardak su almak için mutfağın yolunu uykulu uykulu zar zor bulmuştu.
Kardeşinin odasından gelen hıçkırık sesleriyle kendine geldi ve odanın kapısını sessizce araladı.Telaşını belli etmemek için yüzüne kondurduğu küçük bir tebessümle kardeşine doğru yaklaştı.
Küçük bedeniyle battaniyenin altında titreyerek ağlıyordu. Birden kendisinin de küçükken karanlıktan ve yalnızlıktan korkarak ağladığı günler geldi, aklına. Usulca battaniyeyi açtı. Kardeşini bir anne sıcaklığı ile kollarının arasına alıp saçlarını okşadı.
Sakinleşmesi için rahmetli annelerinin çocukken onlara söylediği ninniyi mırıldandı.
Ahmet annesinin yüzünü hatırlamasa da kulaklarındaki ninninin tınısı bile Onun kokusunu duyumsamasına yetmişti.
