NEREDESİN
Ben sanırdım ki dünyada bana hiç yer kalmadı.
Ben yeni farkettim ki hiç gerçek bir dost kalmadı.
Her eşya da görürdüm seni ya da hayalini.
O zaman gül bahçesi olurdu her yer, sevindirirdi beni.
Gece gündüz hep seni anardı bu dil.
Ne oldu da sonra kesildi ah ile bülbül.
Gitmiş meğer hepsi seninle birlikte.
Ne canın kaldı ne de cananın nerede şimdi kim bilir?
Senden sonra dost sözüne hasret kaldım.
Meğer dost aramakla nice yanılmışım.
Bir tek sen olsaydın dünyalar benim olurdu.
Sensiz tek kol, tek ayak, yarım kalır mıydım?
